logo
پر بازدید ترین عناوین تالار از ابتدا: مطالب زیبا با آیات (تعداد مشاهده:197150)    آیا زنان کفار که به اسارت مسلمانان در می آیند بر مسلمانان حلال میشوند و زناشویی با آنها اشکال ندارد (تعداد مشاهده:166132)    ایه 59 سوره احزاب(حجاب):زنان مسلمان،جلباب(روپوش) رابه بدن خود نزدیک کنند تا مورد اذیت قرار نگیرند (تعداد مشاهده:163736)    اوقات نماز های یومیه در قران (تعداد مشاهده:111769)      پر بازدید ترین عناوین سه ماه گذشته: چرا برخي دعاهايمان مستجاب نميشود؟ ايا همه دعاها بايد به اجابت برسد يا شرايطي دارد؟    معنا و مفهوم فعل « احسن» در قرآن چیست؟    علي ع الگوي حكمراني    حب فرزند و مال ،مانع انجام وظایف و اقدامات درست شما نشود.       آخرین رویداد تالار: همزمان باعید نیمه شعبان، تالار گفتگوهای قران پویان 16 ساله شد.      

توجه

Icon
Error

2 صفحه<12
farhang Offline
#26 ارسال شده : 1404/11/17 12:39:06 ق.ظ
سید کاظم فرهنگ

رتبه: Advanced Member

گروه ها: member, Administrators
تاریخ عضویت: 1390/02/31
ارسالها: 1,256
Iran (Islamic Republic Of)

تشکرها: 1 بار
50 تشکر دریافتی در 28 ارسال
کلمه محارب در پیمان مدینه هم در چند مورد بکار رفته است که به معنای جنگ نظامی است.

در بند 37 میخوانیم: ان علی الیهود نفقتهم و علی المسلمین نفقتهمو ان بینهم النصر علی من حارب اهل هذه الصحیفه:
اهل صحیفه در شرایط جنگی به همدیگر کمک می کنند.

در بند 24 و38امده : ان الیهود ینفقون مع المومنین ماداموا محاربین
یهود علاوه کمک نظامی به یکدیگر در هزینه جنگ هم همانند مومنان سهیم هستند.

در بند 44میگوید اگر کسی با شما صلح کرد شما نیز از در صلح با او در ایید مگر کسانی که علیه دین شما می جنگند.: الا من حارب فی الدین

نکته جالب انکه در متن پیمان، این قرارداد ، عهدالله خوانده شده یعنی این پیمان که بین امضاکنندگان منعقد میشود گویی با خدا منعقد شده است.

لذا میتوان گفت محارب خدا و رسول هم جنگ کننده با شهروندان مدینه و یا همه انسانهایی هستند که از جانب خداوند ازاد افریده شده و زندگی صلحح امیز و بدون ظلم و پیمان شکنی، حق انهاست

سیدکاظم فرهنگ
ali Offline
#27 ارسال شده : 1404/12/08 11:50:11 ق.ظ
ali

رتبه: Advanced Member

گروه ها: Moderator, Administrators, member
تاریخ عضویت: 1390/03/24
ارسالها: 2,268

تشکرها: 4 بار
29 تشکر دریافتی در 29 ارسال

«مبانی قرآنی حکمرانی خوب با تأکید بر حقوق مخالفان»

دگراندیشان و مخالفان در منظومه‌ی قرآنی به سه دسته تقسیم می‌شوند:
نخست؛ محاربان و جنگجویانِ دست‌به‌سلاح.
دوم؛ دشمنانی که مخالفت اعتقادی دارند اما دست به سلاح نمی‌برند.
سوم؛ منتقدانی که حتی دشمنی هم نمی‌ورزند و صرفاً معترض‌اند.

قرآن درباره‌ی محاربان (که تندترین نوع مخالفت را دارند) در سوره مدنی مائده، که در اواخر عمر شریف پیامبر (ص) نازل شده، قواعد بی‌نظیری وضع کرده است. مبادا کینه و دشمنی با قومی که با زورگویی مانع ورود شما به مسجدالحرام شدند، باعث شود که شما از حد اعتدال خارج شده و تجاوز کنید. مقابله با دشمنیِ آنان جای خود، اما تعدی ممنوع است.
عجیب است که قرآن، «عدالت‌ورزی با دشمن» را نزدیک‌ترین راه به «تقوا» می‌داند!

در جای دیگر که به ظاهر دستور به شدت عمل می‌دهد «وَاقْتُلُوهُمْ حَيْثُ ثَقِفْتُمُوهُمْ وَأَخْرِجُوهُمْ مِنْ حَيْثُ أَخْرَجُوكُمْ ۚ وَالْفِتْنَةُ أَشَدُّ مِنَ الْقَتْلِ… فَإِنِ انْتَهَوْا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ» اینجا صحبت از میدان جنگ و کسانی است که دست به سلاح برده‌اند، نه منتقدی که به ستوه آمده و راهی جز اعتراض مدنی ندارد. تازه در ادامه‌ی همین آیه تأکید می‌کند که «فَإِنِ انْتَهَوْا» (اگر دست برداشتند)، دیگر رهایشان کنید؛ به خانه‌هایشان نریزید، در کوچه‌ها تعقیبشان نکنید و برایشان پرونده‌سازی نکنید!

اما درباره دگراندیشانِ غیرمسلمان که محارب نیستند، آیه شگفت‌انگیزی در سوره ممتحنه داریم: «لَا يَنْهَاكُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِينَ لَمْ يُقَاتِلُوكُمْ فِي الدِّينِ وَلَمْ يُخْرِجُوكُمْ مِنْ دِيَارِكُمْ أَنْ تَبَرُّوهُمْ وَتُقْسِطُوا إِلَيْهِمْ ۚ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ» این آیه مطلق است و شامل هر دگراندیش و غیرمسلمانی (چه اهل کتاب و چه غیر آن) می‌شود. می‌فرماید کسانی که با شما سر جنگ ندارند و شما را از خانه‌هایتان آواره نکرده‌اند، با آن‌ها به نیکی رفتار کنید (أَنْ تَبَرُّوهُمْ) و با عدالت برخورد کنید (وَتُقْسِطُوا إِلَيْهِمْ).

در سیره امیرالمؤمنین (ع) نیز می‌بینیم که خوارج در مسجد به ایشان دشنام می‌دادند، اما حضرت صبر می‌کردند و اجازه نمی‌دادند کسی با شمشیر جواب دشنام را بدهد و به اصطلاح امروز برخوردهای آتشین و انقلابی کند. حضرت در توصیف آنان می‌فرمودند: «هُمْ إِخْوَانُنَا بَغَوْا عَلَيْنَا» (اینان برادران ما هستند که بر ما ستم کردند). امام باقر (ع) نیز می‌فرمایند: «إِنَّ عَلِيًّا لَمْ يَكُنْ يَنْسُبُ أَحَدًا مِنْ أَهْلِ حَرْبِهِ إِلَى الشِّرْكِ وَلَا إِلَى النِّفَاقِ». در قضایای خوارج می فرمودند تا آنان دست به شمشیر نبرند حتی حقوق آنان را هم از بیت المال قطع نخواهم کرد.

در روایت بسیار لطیفی از اهل‌بیت (ع) در تفاوت حکومت حق و باطل آمده است: «إِنَّ إِمَارَةَ بَنِي أُمَيَّةَ كَانَتْ بِالسَّيْفِ وَالْعَسْفِ وَالْجَوْرِ، وَإِنَّ إِمَارَتَنَا بِالْحِلْمِ وَالتَّأَلُّفِ وَالْوَقَارِ وَالْوَرَعِ». حکومت بنی‌امیه با شمشیر، زورگویی و خشونت بود، اما پایه‌های حکومت ما بر حلم، الفت، وقار و ورع استوار است. «ورع» در اینجا یعنی احتیاط شدید حاکم در حفظ آبرو و جان مردم.

از سخنرانی آیت الله سید محمد علی ایازی در موسسه فهیم
کاربرانی که در حال مشاهده انجمن هستند
Guest
2 صفحه<12
جهش به انجمن  
شما مجاز به ارسال مطلب در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به ارسال پاسخ در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به حذف مطلب ارسالی خود در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به ویرایش مطلب ارسالی خود در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به ایجاد نظر سنجی در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به رای دادن در این انجمن نمی باشید.

قدرت گرفته از YAF 1.9.6.1 | YAF © 2003-2026, Yet Another Forum.NET
این صفحه در مدت زمان 0.130 ثانیه ایجاد شد.